6 mei

6 mei 2025

De uitgerekende datum van ons zoontje, het is toch een ding. Eigenlijk zouden wij rond deze periode een levende, gezonde baby moeten krijgen. Dat mocht helaas niet zo zijn. 

Uit de nipt kwam in oktober een uitslag die wij niet hadden verwacht. En met een speciale echo bij de klinisch geneticus kwamen we er ook nog achter dat het hartje van de baby er slecht uit zag. De vlokkentest gaf uiteindelijk de doorslag dat onze baby verstandelijk beperkt en met een ernstige hartafwijking ter wereld zou komen (als hij dat al zou halen). Een grote shock en mindfuck. Naast de moeilijkste keuze van je leven kom je ook nog eens voor een ethisch dilemma te staan. Laat je jouw baby ter wereld komen met alle beperkingen en medische problemen? Of ontneem je de kans op een leven maar daarmee ook alle pijn, struggles en zorgen die dat leven met zich mee brengt? 

Wij hebben uiteindelijk voor het laatste gekozen. Ons zoontje leefde nog had de arts ons verteld (wij durfden zelf niet meer naar de echo te kijken). Daarom heet dit ook niet een miskraam maar een zwangerschapsafbreking. Allebei erge gebeurtenissen, maar in zekere zin wel anders. 

Dit alles heeft mij mentaal flink onderuit gehaald. Daardoor heb ik de afgelopen 6 maanden een groot deel van mijn leven on hold gezet. Even stilstaan en alleen maar focus leggen op hetgeen waar ik behoefte aan had. En wat had ik dat nodig zeg. Want onder het verlies van de baby zit veel gelaagdheid. Gevoelens van ongeloof, verdriet en boosheid bracht het met zich mee. Het vertrouwen weer even helemaal weg. Boos op het universum dat ons dit moest overkomen. Alsof ik nog niet genoeg op mijn bordje heb gehad. Het maakte oude wonden weer open en angsten dreven weer boven. En ook daar moest ik weer opnieuw mee aan de slag. 

Ik kan me voorstellen dat als je zoiets zelf nooit meegemaakt heb dat het een ver van je bed show is. Maar ik merkte dat opmerkingen als 'alles komt goed' of 'alles gebeurt om een reden' mij triggerden. Want ja het komt waarschijnlijk goed dat we ooit een gezond kindje krijgen. Maar nee niet alles komt goed, want onze baby is overleden en die komt nooit meer terug. Ons eerste kindje kan niet vervangen worden door een 'nieuwe' baby. Net als dat elk ander mens of dier niet vervangen kan worden door een ander. En een reden zoeken voor zoiets heftigs voelt voor mij niet goed. Sommige dingen horen nooit te gebeuren en die dingen hebben geen reden nodig. Het is al moeilijk genoeg.

Het gaat gelukkig al een stuk beter met mij, maar er zijn nog steeds dingen die ik moeilijk vind (op kraamvisite, babyshowers, foto's van hoogzwangeren in mijn omgeving of pasgeboren baby's). Vooral de zwangeren/geboortes die rond dezelfde tijdlijn als die van mij lopen heb ik moeite mee. Hopelijk wordt dit met de tijd makkelijker. 

Het betekent overigens niet dat ik alles uit de weg ga. Ik probeer niet alles te vermijden. Maar als het niet goed voelt dan luister ik hiernaar. Ik ben in ieder geval een kei geworden in grenzen aangeven.

Mensen wensen mij dat ik deze gebeurtenis een plekje kan geven. Maar ik denk dat dit niet de juiste bewoording is. De gevoelens rondom de dood van je kind geef je geen plekje maar hebben juist de ruimte nodig. De rouw blijft qua omvang hetzelfde, alleen je leven groeit er weer groter omheen. De momenten van verdriet, boosheid en angst mogen er nog steeds zijn. Net zoals in elk ander rouwproces. Maar daarnaast lukt het elke nieuwe dag ook steeds een beetje beter om weer te lachen en te genieten. 

Onbevangen zal een zwangerschap voor mij waarschijnlijk nooit meer voelen. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat wij ooit een gezond zusje of broertje van Denne mogen verwelkomen🙏🏻